- సైబీరియా అడవుల్లో ఒంటరిగా జీవిస్తున్న అగాఫ్యా లైకోవా..
మనిషి ఆధునిక సౌకర్యాలు లేకుండా ఎంతకాలం జీవించగలడు? విద్యుత్, ఆసుపత్రులు, దుకాణాలు, ఇతర మనుషుల సాంగత్యం లేకుండా జీవితాన్ని కొనసాగించడం సాధ్యమేనా? రష్యాలోని సైబీరియా అడవుల్లో నివసిస్తున్న అగాఫ్యా లైకోవా జీవితం ఈ ప్రశ్నలకు ఆసక్తికరమైన ఉదాహరణగా నిలుస్తోంది. తీవ్రమైన చలి, ఆహార కొరత, ఒంటరితనం మధ్య ఆమె తనకు అలవాటైన జీవన విధానాన్ని కొనసాగించింది.
1978లో బయటపడిన రహస్యం
1978లో సోవియట్ యూనియన్‌కు చెందిన భూగర్భ శాస్త్రవేత్తలు సైబీరియాలోని విస్తారమైన టైగా అడవులపై హెలికాప్టర్‌లో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు వారికి ఒక చిన్న నివాసం కనిపించింది. జనావాసాలకు వందల మైళ్ల దూరంలో ఉన్న ఆ ప్రదేశంలో మనుషులు నివసిస్తుండటం వారిని ఆశ్చర్యపరిచింది.
అక్కడికి వెళ్లి పరిశీలించినప్పుడు లైకోవా కుటుంబం గురించి తెలిసింది. ఈ కుటుంబం 1936 నుంచి బయటి ప్రపంచానికి దూరంగా జీవిస్తోంది. దాదాపు 40 ఏళ్లపాటు ప్రపంచంలో జరిగిన అనేక ముఖ్యమైన పరిణామాల గురించి వారికి తెలియలేదు. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం, సోవియట్ నాయకుడు స్టాలిన్ మరణం, అంతరిక్ష పరిశోధనలు, చంద్రుడిపై మనిషి అడుగుపెట్టడం వంటి సంఘటనలు వారి జీవితాలకు దూరంగానే ఉండిపోయాయి.
ఆ కుటుంబంలో చిన్న కుమార్తె అగాఫ్యా అప్పటికి 34 ఏళ్ల వయస్సులో ఉంది. తన కుటుంబ సభ్యులు తప్ప ఇతర వ్యక్తులను చూడకుండా పెరిగిన ఆమెకు బయటి ప్రపంచం గురించి చాలా పరిమితమైన అవగాహన మాత్రమే ఉండేది.
మత విశ్వాసాల కోసం అడవులకు వలస
అగాఫ్యా కుటుంబం రష్యన్ ఆర్థడాక్స్ క్రైస్తవ మతంలోని ఓల్డ్ బిలీవర్స్ అనే సంప్రదాయానికి చెందినది. తమ మతాచారాలను కఠినంగా అనుసరించే ఈ వర్గం సోవియట్ పాలనలో మతపరమైన ఆంక్షలు, వేధింపులు ఎదురవుతాయనే భయంతో ఉండేది.
దీంతో అగాఫ్యా తండ్రి కార్ప్ లైకోవా తన భార్య, పిల్లలతో కలిసి జనావాసాలను విడిచిపెట్టాడు. 1936లో సైబీరియాలోని అబాకాన్ పర్వత ప్రాంతాల వైపు వెళ్లి, ఇతరులు సులభంగా చేరుకోలేని ప్రదేశంలో నివాసం ఏర్పరచుకున్నాడు.
అక్కడ వారి జీవితం పూర్తిగా ప్రకృతిపై ఆధారపడింది. వ్యవసాయం చేసుకోవడం, అడవిలో ఆహారం సేకరించడం, చేపలు పట్టడం, శీతాకాలానికి కట్టెలు నిల్వ చేసుకోవడం వంటి పనులే జీవనాధారంగా మారాయి.
ఆకలి కుటుంబాన్ని కుదిపేసింది
అడవిలో జీవించడం అనేక కష్టాలతో కూడుకున్నది. పంటలు సరిగా పండకపోతే ఆహారం దొరకడం కష్టమయ్యేది. 1961లో పంటల వైఫల్యం కారణంగా లైకోవా కుటుంబం తీవ్రమైన ఆహార కొరతను ఎదుర్కొంది.
ఆకలిని తట్టుకోవడానికి చెట్ల బెరడును, పాత తోలు వస్తువులను ఉడికించి తీసిన ద్రవాన్ని కూడా ఆహారంగా ఉపయోగించాల్సి వచ్చిందని కథనాలు పేర్కొంటున్నాయి. ఆ కష్టకాలంలో అగాఫ్యా తల్లి మరణించింది.
తర్వాత కుటుంబంలోని ఇతర సభ్యులు కూడా ఒక్కొక్కరుగా మరణించారు. 1988 నాటికి అగాఫ్యా తండ్రి, ఇద్దరు సోదరులు కూడా మరణించడంతో ఆమె పూర్తిగా ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది.
అయినా ఆమె ఆ నివాసాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. తనకు తెలిసిన జీవన విధానాన్ని, కుటుంబం నుంచి వచ్చిన మత సంప్రదాయాలను కొనసాగిస్తూ అక్కడే ఉండాలని నిర్ణయించుకుంది.
మైనస్ 60 డిగ్రీల చలిలో మనుగడ
సైబీరియాలోని ఆ ప్రాంతంలో శీతాకాలం దాదాపు ఎనిమిది నెలలపాటు ఉంటుంది. అత్యంత తీవ్రమైన చలిలో ఉష్ణోగ్రతలు మైనస్ 40 నుంచి మైనస్ 60 డిగ్రీల ఫారెన్‌హీట్ వరకు పడిపోవచ్చు.
అగాఫ్యా నివసించే ఇల్లు చెక్క దుంగలు, నాచుతో నిర్మించిన సాధారణమైన గుడిసె. చలిని ఎదుర్కోవడానికి కట్టెల పొయ్యిపైనే ఆధారపడాలి. రాత్రివేళ మంట ఆరిపోకుండా ఉండేందుకు ఆమె నిద్ర మధ్యలో లేచి కట్టెలు వేయాల్సి వస్తుంది. వెచ్చదనం కోసం అనేక పొరల దుస్తులను ధరించాలి.
దశాబ్దాలపాటు వ్యవసాయం చేయడం, కట్టెలు సేకరించడం, అడవిలో తిరగడం వల్ల ఆమెకు ఈ పనుల్లో ఎంతో అనుభవం ఏర్పడింది. అయితే ఇలాంటి వాతావరణంలో జీవించడం ఆరోగ్యపరంగా ప్రమాదకరమైనదే. ఆమె అనుభవాన్ని ప్రత్యేకమైన చలిని తట్టుకునే శక్తిగా కాకుండా, కఠిన పరిస్థితులకు అలవాటు పడిన జీవన నైపుణ్యంగా అర్థం చేసుకోవాలి.
ప్రకృతే ఆహారానికి ఆధారం
అగాఫ్యా దినచర్యలో వేసవికాలానికి ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం ఉంటుంది. ఆ కొద్దికాలంలోనే శీతాకాలానికి అవసరమైన ఆహారాన్ని సిద్ధం చేసుకోవాలి.
ఆమె బంగాళాదుంపలు, ఇతర కూరగాయలను పండిస్తుంది. అడవిలో దొరికే బెర్రీలను సేకరిస్తుంది. సమీపంలోని యెరినాట్ నదిలో చేపలు పట్టి ఆహారంగా ఉపయోగించుకుంటుంది. శీతాకాలంలో పొయ్యి వెలిగించడానికి కట్టెలను ముందుగానే నిల్వ చేసుకుంటుంది.
ఆహారాన్ని పండించడం లేదా సేకరించడం సరిగా జరగకపోతే నెలల తరబడి ఇబ్బందులు ఎదురయ్యే అవకాశం ఉంటుంది. ఆధునిక దుకాణాలు, రవాణా సౌకర్యాలు లేని ప్రాంతంలో జీవించడం అంటే ప్రతి వనరును జాగ్రత్తగా వినియోగించుకోవడమే.
ఇటీవలి సంవత్సరాల్లో సందర్శకులు అందించే ఉప్పు, ధాన్యాలు, రేడియోకు అవసరమైన బ్యాటరీలు వంటి వస్తువులు ఆమెకు కొంత సహాయపడుతున్నాయని కథనాలు చెబుతున్నాయి. అయితే ఆమెకు బయటి నుంచి సహాయం నిరంతరం అందుతుందని భావించకూడదు.
ఒంటరితనాన్ని ఎదుర్కోవడంలో ప్రార్థన పాత్ర
అగాఫ్యా జీవితం గురించి తెలుసుకున్నప్పుడు సహజంగా ఒక ప్రశ్న ఎదురవుతుంది. చుట్టూ మాట్లాడటానికి ఎవరూ లేకుండా, నెలల తరబడి కఠిన వాతావరణంలో జీవిస్తూ ఆమె మానసికంగా ఎలా నిలబడగలిగింది?
ఆమెకు ప్రధానమైన ఆధారం మత విశ్వాసం. ప్రతిరోజూ ప్రార్థనకు సమయం కేటాయించడం, మతపరమైన క్యాలెండర్‌ను అనుసరించడం, ఉపవాసాలు, పండుగలను పాటించడం ఆమె దినచర్యలో భాగం.
ఈ ఆచారాలు ఆమెకు రోజులను క్రమబద్ధంగా గడపడానికి, తన జీవితానికి ఒక లక్ష్యాన్ని అనుసంధానించడానికి సహాయపడుతున్నాయని అర్థం చేసుకోవచ్చు.
మనోవైద్యుడు విక్టర్ ఫ్రాంక్ల్ తన రచనల్లో జీవితానికి అర్థం ఉండటం కష్టాలను ఎదుర్కోవడంలో ఎలా తోడ్పడుతుందో వివరించారు. నాజీ నిర్బంధ శిబిరాల్లో ఎదుర్కొన్న అనుభవాల ఆధారంగా ఆయన ఈ అంశాన్ని చర్చించారు.
అగాఫ్యా విషయంలోనూ తన విశ్వాసాలు, కుటుంబ సంప్రదాయాలను కొనసాగించాలనే నిర్ణయం ఆమెకు మానసిక బలాన్ని ఇచ్చి ఉండవచ్చు. అయితే ఒంటరితనాన్ని అందరూ ఒకే విధంగా ఎదుర్కోలేరు. ప్రతి వ్యక్తి పరిస్థితులు, అవసరాలు భిన్నంగా ఉంటాయి.
గ్రామానికి వెళ్లే అవకాశం ఉన్నా ఎందుకు నిరాకరిస్తోంది?
అగాఫ్యా గురించి ప్రపంచానికి తెలిసిన తర్వాత పాత్రికేయులు, స్వచ్ఛంద కార్యకర్తలు, ఇతర సందర్శకులు ఆమెను కలవడానికి వెళ్లారు. అధికారులు కూడా ఆమెకు జనావాస ప్రాంతంలో నివసించే అవకాశం కల్పించాలని ప్రయత్నించినట్లు కథనాలు పేర్కొంటున్నాయి.
గ్రామంలో నివసిస్తే విద్యుత్, నీరు, వైద్యం, ఇతరుల సాంగత్యం వంటి సౌకర్యాలు అందుబాటులో ఉంటాయి. కానీ అగాఫ్యా తనకు అలవాటైన ప్రాంతాన్ని విడిచిపెట్టడానికి ఇష్టపడలేదు.
