ఒకే ఇంట్లో వేలసార్లు మనస్పర్థలు వచ్చినా, బయటివారికి తెలియకుండా మళ్లీ మళ్లీ కలిసిపోయే రెండు హృదయాల ప్రయాణమే దాంపత్యం. దాంపత్య జీవితం అంటే కేవలం ఆనంద క్షణాలను పంచుకోవడం మాత్రమే కాదు, జీవితంలోని ప్రతి మలుపులో ఒకరికొకరు అండగా నిలవడం. చిన్న చిన్న విషయాలపై అభిప్రాయ భేదాలు రావడం సహజమే. కోపం, అలక, మౌనం, అపార్థాలు దాంపత్యంలో భాగమైనప్పటికీ, వాటిని దాటుకుని తిరిగి ఒక్కటిగా నిలబడటమే ఆ బంధానికి అసలైన బలం.
పెళ్లి తర్వాత భార్యాభర్తల జీవితంలో బాధ్యతలు పెరుగుతాయి. పిల్లల పెంపకం, వారి చదువులు, ఉద్యోగాలు, కుటుంబ అవసరాలు.. ఇలా ఎన్నో అంశాల మధ్య తమ కోసం సమయం కేటాయించడం కష్టమవుతుంది. పిల్లలు పెద్దయ్యి తమ జీవితాల్లో స్థిరపడిన తర్వాత మాత్రం ఇంట్లో మిగిలేది భార్యాభర్తలిద్దరే. అప్పుడే ఇన్నాళ్లుగా తమతో పాటు నడిచిన జీవిత భాగస్వామి విలువ మరింత స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.
రోజువారీ జీవితంలో చిన్న విషయాలుగా కనిపించే ఆప్యాయతలే వృద్ధాప్యంలో పెద్ద జ్ఞాపకాలుగా మారుతాయి. అనారోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు అడిగే ఆరోగ్యం, సమయానికి భోజనం చేశావా అని పలకరించే మాట, ఇంటికి ఆలస్యంగా వస్తే ఎదురుచూసే మనసు, ఇవన్నీ ప్రేమకు కనిపించని రూపాలు.
ఒక జీవిత భాగస్వామి దూరమైనప్పుడు ఆ లోటు ఎంత పెద్దదో తెలుస్తుంది. ఇంట్లో మనుషులు ఉన్నా, ఏళ్ల తరబడి పంచుకున్న అనుబంధాన్ని ఎవరూ భర్తీ చేయలేరు. అందుకే జీవిత భాగస్వామి ఉన్నప్పుడే వారి విలువను గుర్తించడం అవసరం.
పరిపూర్ణమైన దాంపత్యం అంటే ఎలాంటి గొడవలు లేని జీవితం కాదు. విభేదాలు వచ్చినా ఒకరినొకరు గౌరవించుకోవడం, తప్పులను క్షమించుకోవడం, పరిస్థితులను అర్థం చేసుకోవడం, కష్టకాలంలో చేయి విడవకపోవడం దాంపత్య బంధానికి నిజమైన అర్థాన్ని ఇస్తాయి.
ప్రేమతో మొదలయ్యే వివాహ బంధం, పరస్పర గౌరవం, సహనం, నమ్మకం, అవగాహనతో జీవితాంతం బలపడుతుంది. అందుకే కలిసి ఉన్న ప్రతి రోజును విలువైనదిగా భావించి, మాటల్లోనే కాదు, చేతల్లోనూ ప్రేమను చూపించాలి.
దాంపత్యం అంటే ఫోటోలలో నవ్వుతూ కనిపించే రెండు ముఖాల కథ కాదు
